Na Lien haar overlijden kregen we tekstjes, gedichtjes, mijmeringen,
herinerringen,bemoedigende woorden en we lazen ook enkele mooie dingen.
Wat ons het meest aansprak kan je hier lezen:
Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten!
Ik leverde bewijs van mijn bestaan,
Omdat door het verleggen van die ene steen,
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan!
Bram Vermeulen
Indien ik je dragen kon over de diepe grachten
Van je gesukkel en je angsten heen,
dan droeg ik je uren en dagen lang.
Indien ik je genezen kon wat omgaat in je hart
Aan onmacht, ontevredenheid en onverwerkt verdriet,
Dan bleef ik naast je staan, uren en dagen lang.
Maar ik ben niet groter, niet sterker dan jij
En ik weet niet alles en ik kan niet zoveel,
Ik ben maar een vriend op je weg, al uren en dagen lang.
En ik kan alleen maar hopen dat je weet:
Je hoeft niet alleen te vechten of te huilen
Als je een vriend hebt, voor uren en dagen lang.
Marcel Weemaes
Dagen van licht en duisternis
Breken in december aan,
Buiten waar het donker is,
Binnen waar de kaarsen staan.
Van binnen zit steeds het verdriet
Juist deze tijd heel intens,
’t is net of niemand het meer ziet
er ontstaat een grens.
Allemaal zo druk in de weer,
Met vooral gezelligheid,
Met vooral een warme sfeer,
Met vooral geen narigheid.
Kerst, in ’t teken van het geboren kind.
Ons kind, symbool van hoop en leven,
Ons kind,door ons zoveel bemind,
Was het hier maar even.
Ik wens je een sterretje
In de ogen van een kind
In de glimlach van een vriend…
Ik wens je een sterretje
In een traan van ontroering
In een blijk vol beroering…
Ik wens je een sterretje
In elke medemens,
Da’s mijn liefste wens!
Jouw ongeneeslijke ziekte,
Die al jouw levenskracht wegkrabde en ondermijnde,
Heeft wonden geslagen in ons hart
En ons bij herhaling doen zeggen: Waarom jij…?
We hebben geen antwoord gekregen dat ons voldeed,
Maar jij bent wel onvergetelijk geworden in ons leven.
Terwijl jouw krachten minder werden,
ging er van jouw een kracht uit die jouw zwakke lichaam overtrof.
Jouw sterven kunnen we niet aanvaarden,
Maar jouw leven willen we opnemen in ons leven,
Als zaad gezaaid in ons, om vrucht te dragen.
Zonder jouw was ons leven armer geweest!
Marinus
Je leeft nu in de voorbije toekomst
Je zult er nog altijd zijn
Je bent voor mij nooit lang geleden
Je bent er nog altijd bij
Je bent mijn onvervulde verwachtingen
Je bent in mijn slapeloze nachten
Je naam vervaagt niet in mijn herinneringen
Je bent waar je had bij kunnen zijn
Je bent niet van voorbij, niet van gisteren
Je bent van gisteren, van vandaag en morgen!
Als de zon niet meer zou schijnen
En als het licht werd uitgedaan,
Als het maanlicht zou verdwijnen
zou ik in het donker staan.
Maar ik zou je zeker vinden,
Vinden met mijn ogen dicht
Want jou lach zou mij verblinden,
Als jij lacht dan wordt het licht!
Ik hoop dat ze je vleugels geven,
Zodat je overal kunt komen,
Dat je terugkomt in mijn dromen,
Met me meevliegt in mijn leven.
Ik hoop dat ze je ogen geven,
Zodat je naar ons kunt blijven kijken
En ons toch nog kunt bereiken.
Ik hoor je niet, ik zie je niet.
Waar ben je nu? Ik weet het niet.
Ik kan alleen maar gissen,
jou heel erg missen
En overvol zijn van verdriet,
Het schreeuwt in mij; verlaat mij niet!
De nacht kan niet zo donker zijn
Of er is ergens een kleine ster te vinden.
De woestijn kan niet zo troosteloos zijn
Of er is ergens toch een kleine oase.
Altijd blijft er ons ergens een kleine vreugde.
Ik kijk naar boven
Ik zie je als een engeltje verlost van pijn
Ik zie je als een sterretje, een stralend lichtje, heel klein
Je leed gestopt, ook je bestaan,
Jouw leventje, voorgoed gedaan
Ik zal je zeker zoeken, hoog aan de hemel
Ik kijk naar boven, de rest van mijn leven